Sinds ik in België woon, voel ik mij niet geroepen om “Amerika basher” te zijn. Trouwens, het is hier ondertussen beschouwd als beschermd beroep en die mogen alleen uitgeoefend worden volgens strenge normen en mits dat mijn vader ook ene was, een beetje zoals notarissen. Op dit vlak is er wél sociale mobiliteit, want de limieten op dit beroep, zoals op kinesisten, wordt elk jaar opgetrokken, en de kwaliteits- eisen kruipen steeds neer naar een lagere niveau.
Ik zou mij ook geen België basher noemen, want dat zou niet mogen van de meerderheid van de bashers zelf; omwille van mijn bloedlijnen die niet afstemmen van Hitler of een of andere vrouw die Ingeborg of iets gelijkaardigs heet. Uiteindelijk is België bashing voor zover ik het ooit heb gezien beperkt tot grapjes verteld door Fransmannen of Nederlanders, of met de vinger wijzen naar…de Vlamingen, de Walen, de vreemdelingen, de politiekers, de Amerikanen enzovoort en zo verder. Neen, daar doe ik ook niet aan mee.
Als het weer wat beter zou zijn, kwamen er misschien meer teksten over mijn favorieten pralines, of de beste van de Belgische cd’s van 2008. Wanneer ik naar de bakker, supermarkt, districtshuis, school, of werk ga, ben ik mij volop aan het inburgeren, al 15 jaar nu. Heel de dag hou ik mijn gedachten voor mij en probeer ik iets positiefs te zeggen over België, net zoals veel andere expats die hier wonen. Maar alle gedachten stapelen op; de verhalen van vrienden, de krantenkoppen, alle absurde, frustrerende, en dikwijls oneerlijke taferelen dat een mens in één dag kan meemaken.
Daar komen tranen van, of een gelach, of teksten.
